Nooit meer stilte.....

Mijn fiets staat eenzaam tegen een prullenbak geparkeerd. Een stukje verderop zit ik in het gras. Het is nog vochtig van de vorige regenbui. Normaalgesproken zou ik een bankje opgezocht hebben om vervolgens op het enige vogelpoepvrije stuk te gaan zitten, maar vandaag kan het me niet schelen; vochtige kont of niet. Ik heb andere dingen aan mijn hoofd, die niet zomaar weggaan als natte plekken op je broek.
In gedachte glijden mijn ogen over het water. Het deinst mee op de bewegingen van de wind. Nu pas merk ik hoe hard ik heb gefietst. Mijn ademhaling is onregelmatig, mijn blik nog steeds stak op het water gericht.
Gek eigenlijk; wanneer ik erover nadenk kan ik me de laatste keer dat ik stilte hoorde niet herinneren. Toch verlang ik ernaar terug. Ik wil rust in m’n hoofd maar ruis vergezelt mij onafgebroken. ..altijd.
“Tinnitus” is in Nederland een vrij onbekend begrip. Ik begin al niet meer met de zin: ‘Ik heb tinnitus’. Ervaring leert dat ik er daarna toch nog zinnen achteraan moet plakken om mijn woorden kracht bij te zetten. Niet alleen onbekend; het hele probleem wordt ook onderschat. Wanneer ik vertel dat ik last heb van oorsuizen komt steeds eenzelfde zinnetje terug: “wanneer ik erop ga letten, heb ik het ook…” Begrijp mij niet verkeerd, er wordt wel degelijk onderzoek gedaan, maar voorlopig moeten we het doen met:’Je moet ermee leren leven”. En het feit dat de spellingscontrole op mijn laptop het woord ‘tinnitus’ niet kent zegt voldoende….