Sweet Home Tilabama

Toen ik in 2006 naar the USA vertrok om daar mijn ‘american-dream’ te beleven, was ik ervan overtuigd dat ik daar het jaar van mijn leven zou krijgen.
Echter, dit mislukte en binnen 4 maanden stond ik weer op de stoep voor mijn ouderlijk huis.
Misschien ook wel niet zo gek, ik kreeg immers een gastgezin aangewezen woonachtend in een verschrikkelijk vissersdorp in de staat Alabama, en Alabama is geen New York.

Ik droeg een zeer degelijk uniform, begon om kwart over zeven met school en zat tijdens lunch-wave aan de ‘exchange-student-table’. Ik propte me vol met amerikaans eten, bewoog zo min mogelijk en stond in de file door die stomme gele schoolbussen. We brachten hele middagen door in restaurants of in ‘the mall’ en iedere vrijdagavond gingen we braaf naar de footbalgame om ‘onze jongens’ aan te moedigen. Het enige wat miste aan het hele beeld was eigenlijk de jongen die ’s morgens vroeg de krant op ons grasveld zou moeten smijten.

Zo’n twee maanden geleden vertrok ik vanuit het noordelijkste punt van Noord Holland naar Tilburg om daar op kamers te gaan. Tilburg is geen New York, maar Tilburg is gelukkig ook geen Alabama.
Dus heb ik nu de ‘Hi ya’ll’ en de country muziek ingewisseld voor ‘houdoe’ en de Guus Meeuwis meezingers.
Er is hier geen Starbucks op de hoek, maar wel een AH. De vrouwen lopen hier niet, net als in Sex and the City, op Monolo Blahniks maar op platte ballerinaatjes. Paraderen niet over het trottoir maar kauwen ordinair op hun kauwgom terwijl ze over de paaltjes voor het stoplicht staan te aaien.Ze schreeuwen niet om een ‘yellow cab’ maar fietsen door de regen, en MR. BIG ben ik ook nog niet tegen het lijf gelopen.
Wel heb ik hier een bureau aan het raam voor misschien wat extra inspiratie. Maar dat is natuurlijk zonder uitzicht over Manhatten of Central Park.
Toch heb ik iets wat Carry Bradshaw niet heeft; Een ligbad en een vaatwasser.
Ik denk dat ik hier wel kan wennen.

HOUDOE!