Rode laarsjes en meisjes in het midden...

Vrijdagmiddag. Na een lange dag op school zit ik dan eindelijk ik de bus, op weg naar mijn ouders in Weert. Hijgend, kreunend en steunend laat ik mij zakken op een van de stoelen van het voertuig....dat was op het nippertje! Met een beetje geluk haal ik mijn trein nog en ben ik op tijd voor het inzingen: met mijn koor neem ik vanavond deel aan een concert in mijn geboorteplaats.

Nog moe van het uitje naar Pauw en Witteman en de slaap die ik daardoor gemist heb zit ik vaag voor mij uit te staren. Schuin tegenover mij volgt een meisje mijn voorbeeld. Binnenpretje. Ze heeft iets weg van een van de achtergrondzangeressen van Ilse de Lange die we gezien hebben tijdens het optreden bij Pauw en Witteman. Zal ik X even sms'en? X viel namelijk als een blok voor 'het meisje in het midden' en terwijl wij de rode laarsjes van Jeroen Pauw evalueerden kon hij aan niets anders denken dan aan haar....want 'wat was ze een ongelofelijk lekker ding'. Ik lach om het idee dat 'het meisje in het midden' tegenover mij zou zitten en hervat het staren.
Na een korte busstop schuif ik een plaats op, zodat het meisje dat net binnenkomt ook kan zitten en niet heen en weer geslingerd hoeft te worden in het gangpad. Ze neemt plaats en wanneer ik haar even aankijk om gedag te zeggen, kan ik mijn ogen niet geloven....naast mij heeft achtergrondzangeres nummer 2 plaatsgenomen! Ze praten over ditjes en datjes en vermaken zich kostelijk, terwijl ik mij af zit te vragen hoe ik ze het beste aan kan spreken...
Uit de flarden die ik van het gesprek meekrijg maak ik op dat ze haast hebben en bij het station uit de bus zullen stappen. Ik weet dat ik snel moet zijn, anders is mijn kans verkeken....maar ik voel mij bezwaard om midden in een gesprek te onderbreken als een klein kind dat een handtekening wil....
Het station komt in zicht, ik hoor ritsen dichten om passagiers te weren tegen de ijzige kou, ik hoor het heen en weer gesleep van koffers en het dichtklappen van stoelen. Dan flitst het door me heen: je wordt journalist...nieuwsgierig zijn is een must, aan schijtlijsters hebben ze niets! Het gesprek tussen de meiden valt stil en ik grijp mijn kans. 'Mag ik wat vragen? Waren jullie woensdagavond niet in de studio van Pauw en Witteman?' Twee paar ogen kijken mij vragend aan. Even schiet door me heen dat het misschien niet de meiden zijn die ik voor ogen had, maar mijn gedachten worden ruw verstoord: 'was jij daar ook dan?'
Een gesprek volgt. Was X maar hier, die kon zijn geluk niet op! 'Het is inderdaad een kleine wereld....in de bus notabene!' Daar sluit ik mij bij aan. Ik groet vriendelijk en zet mijn reis richting Limburg voort, mij afvragend of ik het telefoonnummer van X bij me heb.